.

تا شـــــــــرحِ آن دَهم که غمت با دِلم چه کرد

...

خون می رود نَهــــــــــفته از این زخـم اندرون

.

مانـــــــدم خَموش و آه، که فــریاد داشـت دَرد

...

من بر نخـــــــــــــــــیزم از سر راه وفـــــــای تو

از هَستی ام اگرچـــــــــــــه برانگیــــختند گَرد

...

روزی که جــان فـدا کُنـــــــــــــمت باورت شود

.

دردا، که جز به مــــــــــرگ نـــسنجند قَدرِ مَرد

...

باز آیـد آن بــــــــــــــــــــهار و گل سُرخ بشکفد

.

چندین مَنال از نفس ســـــــــــــــرد و رُوی زرد

...

خونی که ریخت از دل ما،سایه! حِیف نیـست

.

گرزين  ميانه  آب خورد     تيغ    هم نبرد.